sadib.nl

Ik heb vanaf nu een eigen domein!

sadib.nl

Daar zal ik voortaan mijn blogs posten. Ook zijn daar alle berichten van deze site te vinden. Eigenlijk ziet het er precies hetzelfde uit, alleen met een kortere URL!

Tip: abonneer je op mijn blog posts via een RSS-feed:

RSS feed

dat. meen. je. niet.

Een van de ergste dingen waar ik ooit getuige van was.

Een vrouw voert haar kindje. Het kindje heeft een harde plastic slab om. Dan laat hij iets uit zn mond vallen. De aanblik van het gemorste eten maakt haar zenuwachtig. Zij staat op om een doekje te pakken, maakt de slab schoon en voert hem weer verder.

Alsof je na elke hap eten je bestek gaat afwassen. Ik vond het verontrustend.

Even wat context: het was een vrouw in een nieuwbouwwijk waar de straatnamen naar kinderboekfiguren zijn vernoemd, die gestopt was met werken zodra ze een kind kreeg en goedpraatte dat ze een SUV hadden gekocht, omdat ze dan niet zo diep hoefde te bukken om haar zoon in zijn zitje te plaatsen.

djellaba

Vanochtend regent het. Ik heb m’n regenpak aan en trap rustig door de regen. Ik hoef niet te haasten want ik ben ruim op tijd weggegaan, of juist te laat om de vroege trein te halen, ‘t is maar hoe je het bekijkt en ik zie het glas graag halfvol.

Marokkanen in djellaba’s lopen naar de moskee. De meesten zonder plu. Stel me al voor hoe ze druipend en rillerig in hun doorweekte katoenen djellaba op het kleed richting Mekka knielen. Koud nat Nederland of niet, in hun hoofd is het 40 graden Marokko.

de schrik van papa-dag

Een vriend verhaalde over zijn ‘papa-dag’ – een emancipatorische term, want ik heb nog nooit iemand over ‘mama-dag’ horen reppen. Hij had de illusie opgegeven dat hij op deze dag voor zichzelf zou kunnen werken. Het kindje kan inmiddels kruipen en als het wakker is, moet je daarom continu alert zijn. En ja, ze slaapt overdag, maar die tijd heb je hard nodig om de bende in de keuken en huiskamer op te ruimen waar je de rest van de dag niet aan toe komt.

Mijn vriend hoorde dit verhaal met zichtbare verontrusting aan. Ik had al bij mijn zussen gezien hoe je overdag wordt opgeslokt door een klein kind. Hij had er duidelijk nog geen ervaring mee.

Een mannelijke collega vertelde laatst dat hij die hele baby- en kleine-kinderperiode verschrikkelijk had gevonden. Ik vond dat zeer verademend. Eerlijkheid! Volgens mij zijn er meer vaders en moeders die het een verschrikkelijke periode vinden en die dat niet toegeven. Het is een taboe.

het studentenleven

Ik zit nu bij een stel studenten in de bus die hun kleine kamers ontvluchten en met enorme rugtassen vol vieze was naar hun ouders reizen.
Ik ben zo ontzettend blij dat ik deze levensstijl aan me voorbij heb laten gaan. Mijn eerste huisje was klein, maar alles was van mij en er stond een wasmachine.

chicklit

Een meisje met rode konen had een boekpresentatie. Iedereen nam sinaasappelsap van het dienblad waar ook wijn op stond. Ze bedankte haar juf van groep 3 en bood haar het eerste exemplaar aan. Het was oprecht hartverwarmend. Onbereikbaar. Ik bedoel, dit lukt mij niet meer.

Ik sloeg drie glazen wijn weg en werd steeds luidruchtiger vrolijk met mijn vriendin. We praatten met een vriendin van de schrijfster. Dito oprecht. Jong, onzeker, maar zo open. Kristalhelder. Soms verlang ik daarnaar. Dat ik het niet kan verhullen of overschreeuwen. Zie hoe ik mij echt voel. Wel eng hoor, hoe doet zij dat? Misschien kent ze geen verhultechnieken en heeft ze geen keus.

nieuwsgierigheid

Na een lange barre zoektocht met alleen een voornaam en een opleiding als uitgangspunt stond ie dan met foto en al op mijn beeldscherm. Ik was laatst heel nieuwsgierig geworden naar een verre ex die mn hoofd nogal op hol had gebracht toen ik 15 was.

In dertien jaar tijd kan er veel gebeuren! Niet meer de charmante energieke man die me voor ogen stond. Misschien had ik het nostalgische beeld beter kunnen behouden in plaats van deze anticlimactische bevrediging van mijn nieuwsgierigheid.

“mijn naam wordt genoemd”-balkenende

Nee, ik ben geen kandidaat. Ik geef toe dat mijn naam wordt genoemd. Ik ontken niet dat ik de baan zou accepteren als ik gevraagd word. Ik bevestig niks. Officieel ben ik geen kandidaat.

Maar mijn naam wordt genoemd.

Achter zijn ijzeren façade zit Balkenende werkelijk te popelen om gevraagd te worden. Wat een politiek geneuzel. Als je die baan wil, kom er dan voor uit. Moet de nieuwe president van Europa iemand zijn die op de achtergrond zijn medewerkers voor hem laat lobbyen, terwijl hij voor de camera’s doet alsof zijn neus bloedt?

nieuwe ouders

Een nieuw persoon is aan de wereld toegevoegd. Mijn vriendin L heeft een baby gekregen. Vandaag liepen Jeroen en ik het ziekenhuis in. Daar lag zij met een baby aan de borst.

Toen we 13 waren ben ik met haar familie op vakantie gegaan. Haar oom en tante kwamen ook langs in het huisje in Zuid-Frankrijk. Ze hadden een kleine baby. Op de bruiloft van L afgelopen lente, liep een jongen van 15 rond. Deze jongen was de baby van toen! Het is heel eng als mensen achter je rug om doorleven.

Die vakantie in Zuid-Frankrijk lijkt helemaal niet zo lang geleden. Nu is zij echter degene met de baby en is de baby van toen een lange puber. Haar man verwoordde het mooi. Hij hield zijn dochtertje in zijn armen en zei: “In haar ogen ben ik volwassen.” Jeroen zei op de terugweg dat hij zich niet kon voorstellen dat zijn ouders er ooit zo uit hebben gezien. Zo jong als zij. Als wij.

viool spelen

Ik zat heel rechtop. En ik hield een viool vast. Twee dingen die ik al heel lang niet had gedaan. Ik speelde voor het eerst mee en had de stukken nog nooit gelezen, dus ik probeerde te luisteren naar mijn buurvrouw en af en toe een noot te raken. Heel herkenbaar van vroeger toen ik ook in een orkest speelde en een keer niet geoefend had. De dirigent trad op als een kleine Napoleon die met humor en autoriteit zijn orkest het stuk leerde spelen.

In de pauze aten we koekjes en dronken we koffie en thee uit thermosflessen. Toen ik vertelde dat Jeroen voor grafisch ontwerpbureau Lava werkte, was dat vast een hip ontwerpbureau. Ik zei dat het in een gebouw aan het IJ huisde en dat zag men direct als bevestiging dat het een hippe bedoening was. Ik grinnikte en voelde me op m’n gemak.